Stellenbosch 2005

Omdat het trainingskamp in Stellenbosch vorig jaar zo goed is bevallen, was ik blij te horen dat we dit jaar weer heen gingen met de bond. En veel minder blij toen dat uiteindelijk niet door ging en we op indoor trainingskamp gingen in Luxemburg. Kleine teleurstelling zeg maar!!!

Nou zijn teleurstellingen om overheen te komen, je moet gewoon een beetje creatief zijn. Bijvoorbeeld door dan zelf maar een ticket Zuid-Afrika te boeken en het verblijf te regelen. En te betalen, maar dan heb je ook wat!

Maandag 17 januari stapte ik met Joan in het vliegtuig richting Kaapstad. Wigert was toen al geland, kon ie mooi vast onze pasjes voor de baan en "gym" regelen.

Nou wisten we van vorig jaar nog dat het warm was, tegen het hete aan, maar de temperatuur bij aankomst was gewoon echt niet te harden!!! We werden dan ook verwelkomt door grote rookwolken boven Stellenbosch en de blushelicopters vlogen af en aan. En 's nachts koelde het voor geen meter af, kwestie van zweten en nog meer zweten, de ventilator de hele nacht aan en had ik al iets gezegd over zweten…?

Nou bleken 't dinsdag en woensdag de heetste dagen van de zomer te zijn geweest, 't lag dus niet aan ons. De dagen daarna was 't heerlijk weer. Warm maar wel met een briesje en strak blauw.

't Is natuurlijk verstandig om je goed in te smeren als je met je bleke winterhuidje voor het eerst de zon in gaat. En ik ben ook altijd braaf met de factor veel in de weer, alleen was ik de eerste dag vergeten mijn armen in te smeren. De gevolgen waren niet prettig. Mijn armen waren echt knalrood, met witte vlekjes waar per ongeluk wel wat van mijn zonnespray was terecht gekomen. Kortom, 't smoelde van geen kant! Maar het kon nog erger. Bij de volgende baantraining had ik mijn haar in een staart. Nou heb ik niet zo'n weelderige bos, en als ik 't vastzet is mijn hoofdhuid zo goed als onbedekt. Zelfde geldt voor mijn oren. En als je die dan niet insmeert…

Ik heb dus een paar dagen rondgelopen met kreeften armen, een verschroeide hoofdhuid en oren waar de vellen, letterlijk, aanhingen. Nee, niet heel erg aantrekkelijk!! Maar wat doe je er aan. Petje op en t-shirt met lange mouwen!

We waren natuurlijk in Stellenbosch om te trainen, en dat ging goed! Omdat ik vaak last heb van mijn linkerhamstring loop ik nu minder vaak voluit in de training. Dus in plaats van op 98% op 95%. En dat is goed bevallen. Ook hebben we lekker wat starttrainingen gedaan. De starts hebben we op film gezet, dus ik kon ook duidelijk zien wat ik wel en niet goed deed.

Mijn benen zijn enorm sterk ondertussen, ik sta weer vrolijk te kniebuigen met 120/130 kilo. Over mijn voorslaan ben ik nog niet helemaal tevreden maar de techniek is nu in ieder geval wel goed.

Het was erg rustig op de baan, maar we waren ook een stuk later dan vorig jaar. De eerste paar dagen zagen we Kim Gevaert, Patrick Stevens, Elodie en Tia nog, daarna was 't gedaan met de buitenlanders, afgezien van een verdwaalde Zwitserse springer. Wel zo rustig.

We logeerden in een appartement boven het Java cafe, welbekend onder Stellenbosch gangers. Je kunt er een hele goeie cajun chicken salad eten en de chocolade taart is goddelijk! En zo een grote portie dat één stuk genoeg is voor drie. Dit hebben we nog even getest op de dag dat Wigert weg ging! Verder is het ook onze vaste tent voor "caffee latte", koffie verkeerd ter grootte van een soepkom! Het appartement was voorzien van wasmachine, droger, magnetron, fornuis en oven. Niet dat we heel veel gekookt hebben, zeker niet toen Wigert er nog was.

Je kunt in Stellenbosch namelijk heel erg lekker en goedkoop eten en drinken. De Ocean Basket is zeker een aanrader. Je kunt daar visplateaus bestellen met gamba's, mosselen, inktvis en witvis. Daarbij natuurlijk een droog wit wijntje, dat spoelt wel zo lekker weg.

Op onze rustdag zijn we een middagje gaan zeilen op een tweemaster. Die voer richting Robben Island. Vanaf het water had je prachtig uitzicht op de Tafelberg en we zagen ook nog dolfijnen!!

De tweede trainingsweek kreeg ik het zwaar. Ik heb niet echt lekker geslapen en mijn lijf was moe. Maar geen last gehad van pijntjes gelukkig. Het weer liet het ook een beetje afweten. Iets te veel regen naar mijn zin. De laatste training liep ik in een wolkbreuk! Niet grappig, zie ook de foto's. De inwoners van Stellenbosch waren er wel blij mee, omdat het zo lang al niet meer geregend had golden er water restricties en was er veel brandgevaar. Wisten wij natuurlijk niks van, we stonden dan ook vrolijk drie keer per dag onder de douche.

We hebben in twee weken veel werk verzet en ik ging met een goed gevoel richting huis. Met Joan haar voet gaat het ook lekker, ze loopt nog op gewone schoenen, maar 't gaat al wel erg hard! Doordat we laat in tijdens het seizoen terug komen kan ik niet veel meer doen, maar ik pak toch nog een paar wedstrijdjes mee indoor. Kan ik kijken waar ik sta en testen of ik de tips en oefeningen van Jan Looman in de praktijk kan brengen.

Terug