Verslag van de Olympische Spelen Athene 2004
HOE WAS DAT NOU EIGENLIJK, MEEDOEN AAN DE SPELEN…?
Geen idee, dat moet je maar aan Joan vragen! Ik heb zo ondertussen alle grappen over onze race wel gehoord, ik deel prijzen uit aan mensen die met iets nieuws komen.
Maar goed, genoeg daarover.
Terwijl de Spelen in Athene van start gingen, zaten wij in Italië naar de tv te kijken en te wachten op de intocht van de Nederlandse ploeg. Dat duurde nog best lang! Het was heel raar om de opening te moeten missen. Het was zo te zien een gekkenhuis in het stadion en dan ook nog dj Tiesto die draait, ik heb echt wel ff lopen balen.
Maar we waren natuurlijk niet voor niets in Grosseto. We konden er trainen zonder in de weg gelopen te worden door andere atleten en ook vast wennen aan de warmte. Grote tegenslag was natuurlijk de blessure van Joan, onze snelste vrouw. Ze was continue aan het sjouwen met “haar” koelbox. Terwijl Joan aan de gewichten hing (of met haar voet in een ijsbad) werkten wij onze wisseltrainingen af.
We zijn tien dagen in Grosseto geweest en dat vond ik zelf iets te lang. Ik wilde naar Athene!!
Het was lastig alles te volgen op Italiaanse tv. Zie je Pieter van den Hoogenband goud winnen, zenden ze de ceremonie niet uit. Tinus valt van haar fiets, totaal gemist. Gelukkig werden we wel op de hoogte gehouden door het thuisfront. Arno stuurde de hele tijd sms-jes naar Wigert zodat we de belangrijkste dingen toch wel snel wisten.
Eenmaal aangekomen in Athene was het even wennen. Bij aankomst in het Olympisch dorp was dat totaal verlaten. Ik had een enorme drukte en levendigheid verwacht, maar iedereen zat binnen. De appartementen waren prima, Jacqueline en ik proberen onze kamer altijd een beetje gezellig te maken door dingen aan de muur te hangen. We hadden van Judith Vis posters van Chris Zeegers gekregen, dus dat zat wel goed ;-)
Het eten in Italië was niet echt top (zeg maar slecht) dus we waren vrij snel in de eetzaal te vinden. Dat was een verademing! En teveel om op te noemen. Aan elk dieet was gedacht en er was volop vers fruit elke dag. In de eetzaal bevond zich ook een heuse Mc Donalds, waar het naarmate het toernooi vorderde steeds drukker werd.
In de dagen voor de race zit je eigenlijk in een soort tunnel. Je slaapt, eet en traint. De dingen om me heen ontgingen me. Ik was alleen maar bezig met de race. We zijn 1 avond naar het stadion gegaan om het warming-up terrein uit te proberen en te kijken waar de callroom was. Het stadion zag er echt super uit. De dag dat wij er waren werd de 100m mannen gelopen en het stadion zat bomvol. Wat een sfeer, echt te gek.
En toen, na heel lang wachten, waren we eindelijk aan de beurt. De laatste training had ons veel vertrouwen gegeven. Joan kon weer voluit lopen en de wissels waren scherp. Natuurlijk was ik heel zenuwachtig, vooral in de tweede callroom, maar ik voelde me tegelijkertijd ook super lekker en zeker van mijn zaak. Toen ik de baan opstapte heb ik uitgebreid om me heen gekeken en genoten van alle mensen in het stadion. Er waren veel Nederlanders die me aanmoedigden en ik hoorde Joost en Martin ergens vanuit de hoogt roepen. Kicken!!!
Na het startschot volgde ik Joan richting Jackie en zag dat het een slechte wissel ging worden. Klote, maar dan maar harder lopen dacht ik nog. Het werd helemaal niet lopen. Ja, wandelen, naar Pascal, die me vol ongeloof aankeek en het ook niet kon begrijpen. En toen kwamen de tranen. En het beruchte k*t interview (ik heb ’t digitaal voor de liefhebbers). Natuurlijk ook boosheid en teleurstelling. Ik was nog aan het bedenken dat het mis was gegaan en we dus nog een keer moesten lopen, het duurde een tijdje voor het allemaal doordrong.
Toen ik Wigert zag trok ik ’t helemaal niet meer en begon ik keihard te janken. Dat zette zich voort weer terug op het warming-up terrein waar iedereen naar ons toekwam en niet wist wat te zeggen. Dat was ook niet nodig, een knuffel was genoeg. Ik heb mijn ouders gebeld en Andra, kreeg heel veel sms-jes met tips als “en nu vreselijk zuipen en roken” of gewoon hele lieve.
We zijn nog wat gaan eten in het dorp, maar ik kreeg niks door mijn keel, niemand zei iets. In het appartement hebben we tot drie uur ’s nachts met z’n vieren bij elkaar gezeten. Nog meer gehuild, gepraat en heel af en toe gelachen.
De volgende ochtend had ik ’t nog steeds zwaar. Ik ging naar het internet café om mijn mail te checken en de kranten te lezen. Zag ik die foto van Pascal en mij, weer janken. Die avond zijn we vanuit het stadion (waar we ook niet echt vrolijker werden) voor het eerst naar het Heineken house gegaan. Er waren maar één glas rosé en twee broodjes kroket voor nodig om me de hele avond uit mijn dak te laten gaan.
De laatste dagen gingen heel snel, voor ik het wist zat ik in het vliegtuig naar huis. Thuis moest ik het hele verhaal natuurlijk nog een keer of honderd vertellen, maar dat was niet erg. Ik heb het namelijk ook heel erg leuk gehad in Athene. En dat het niet zo is gegaan als ik had verwacht is heel erg zuur, maar heeft me wel enorm gemotiveerd om er weer keihard tegenaan te gaan. Na een welverdiende vakantie, dat wel!
Terug
